Arystoteles urodził się w 384 r.p.n.e. w Staigarze na Półwyspie Trackim jako syn Nikomacha nadwornego lekarza króla macedońskiego. W 367 roku przybywszy do Aten wstąpił do Akademii Platońskiej, w której spędził całe 20 lat. Początkowo jako uczeń potem jako samodzielny nauczyciel. W latach 343 – 342 został powołany przez Filipa Macedońskiego na nauczyciela jego syna Aleksandra, którego to nauczał aż do objęcia przez niego władzy. Kilka lat potem powrócił jednak do Aten gdzie założył swoją szkołę, którą uczynił instytutem badań zarówno w dziedzinie humanistycznej jak i przyrodoznawczej zaszczepiwszy jej ducha empiryzmu, którego brakowało w Platońskiej Akademii. Owoą “perypatetycką” szkołę (nazwaną tak od tego iż dysputy toczono tam chodząc) znajdującą się w Leikonie prowadził od 335 r. do 323 w pełni poświęcając się roli nauczyciela, zaniedbując tym samym swoje pisarstwo. Zmarł w roku 322.
Wszystkie pisma Arystotelesa dzieli się na trzy grupy:
1) pisma przeznaczone dla szerszego ogółu, wydane przez samego Arystotelesa. Były to przeważnie dialogi z charakterystycznymi literackimi walorami. Nawiązywał w nich do Platona ponieważ pochodziły one z okresu gdy Arystoteles należał do Akademii Platońskiej. Niestety zachowały się jedynie drobne fragmenty z tej grupy dzieł.
2) materiały naukowe, które były wynikiem wspólnej pracy Arystotelesa i jego uczniów. Niektóre z nich Były czymś w rodzaju wyciągów z dzieł dawnych filozofów i z wykładów Platońskich, badania zoologiczne, wykazy zwycięzców olimpijskich. Niestety z tych pism zachowało się najmniej fragmentów.
3) opracowania naukowe przeznaczone do użytku szkoły. Przede wszystkim szkicowe i niedbałe notatki do wykładów. Żadne z nich nie były przygotowane do publikacji i ostatecznie wykończone. Te właśnie dzieła przechowały się jednak w całości. Jako jedne z najważniejszych tekstów jakie zna historia. Tworzą one pięć grup: a) logiczne, b) przyrodnicze, c) metafizyczne, d) praktyczne, e) poetyczne.